Κι αν εμείς - Ελληνοβαπτισμένοι, Ελληνοχτυπημένοι και κατακερματιμένοι Ελύτες - δεν έχουμε τους Εμπειρίκους μας και τα μανιφέστα μας, τι άραγε να ζητήσουμε για τους εαυτούς μας, παρά μεγάλες αγκαλιές και ζωοδότρες πνοές να εμφυσήσουν, μέσα μας, την Ποίηση...

ΛΙΜΑΝΙ του ΠΕΙΡΑΙΑ


Το πλοίο μου φεύγει, κι εγώ
Κοιτάζω πίσω.

Σφιχταγκαλιασμένα τα σπίτια
στο λιμάνι του Πειραιά
Θεόρατα κάστρα
Για εναν πόλεμο
Που δεν έχει αρχίσει ακόμα,
Αλλά που δεν λέει να τελειώσει...

"Φυλάνες Αθήνες"
Όχι για να μη μπουν οι έξω
Για να μην βγουν οι μέσα...


Απρίλης 2009
Διονυσία Παπαδάτου

ΣΤΡΑΓΓΟΤΟΠΟΣ Ποιητή!

Ρούφηξα τα κυδώνια σου
Ρούφηξα τους αχινούς.
Βούτηξα στα υγρά βουνά
Μ΄έσφιγγαν στο στέρνο τους επάνω.

Με ξέρναγαν οι τόποι
Με την άχνα το ιδρώτα τους
Όταν γινόμουμα Ποιητής.

Αγκαλιά με τον Αέρα
- Σκάλα τα μόριά του -
Έγινα Σύννεφο.

Στραγγότοπος Ποιητή!
Αποστραγγίζουν την Αγάπη σου
Για χάρη σου

Λέξεις γυρίζουν στο στόμα σου.

Το φέρνουν το στέμμα σου.

Ιδού: Το χώμα σου!





Με αγάπη σε ένα Ποιητή
Διονυσία Παπαδάτου